Zoveel te doen. Zo weinig tijd! Kent u dat? Ik ren, vlieg, hobbel, sprint, doe, denk, regel, schrijf, wandel, observeer... Vaak nog allemaal tegelijk. Soms kom ik een beetje in de knoop met het Tijdruimtecontinuüm. Dan ben ik op teveel plaatsen te vaak tegelijkertijd. Of juist te weinig in een te korte tijd. Nou ja, hoe dan ook… Het leek me handig eens te werken aan een oplossing om wat extra ProductiviTijd over te houden.
Ik besloot een TijdRuimteContinuümManagementMatrix uit te gaan vinden. Er ligt wel enige theorie aan ten grondslag, trouwens. Zal ik proberen uit te leggen. En al samenvattend begrijp ik er dan misschien zelf ook iets van. De dimensies ruimte en tijd zijn met elkaar verbonden. Elke gebeurtenis is een punt in de Ruimtetijd. Materie verandert de meetkunde van de ruimtetijd. De zwaartekracht van de aarde zorgt bijvoorbeeld voor een kromming in de Ruimtetijdlijn, eigenlijk... Door de zwaartekracht beleven wij tijd daarom als een vaststaand feit. Nou ja, een voortschrijdend vaststaand feit dan. Maar beweging in de tijd is dus relatief!
De beperking in tijd moet te omzeilen zijn. Ik voorzag de TijdRuimteContinuümManagementMatrix daarom van een graviteitsbegrenzer. Om de zwaartekracht een beetje in te tomen. Welnu, zonder al te zwaar te worden: de graviteitsbegrenzer zorgt dat er een tweedimensionale analogie van de ruimtetijddistortie ontstaat. Een vlakke ruimtetijd zonder beperkende krommingen, zeg maar. Op die tweedimensionale tijdlijn kan ik dan reizen met de lichtsnelheid: 299 792 458 meter per seconde. Het opheffen van de zwaartekracht zou daardoor mijn lichtsnelhedelijke ProductiviTijd aanzienlijk moeten verlengen! Het leek me een waterdichte theorie...
Welnu, aan de slag! Ik bouwde de TijdRuimteContinuümManagementMatrix in rugzakformaat. Dat leek me het handigst. Viel nog best mee. Als de theoretische onderbouwing klopt, gaat de praktische bouwing des te sneller. Het apparaat was in een mum van tijd af! Ik gespte mijzelf aan de glimmende machinerie en eenmaal in de kasteeltuin drukte ik op de startknop. Geen tijd te verliezen. Het zoemde zinderend en ik meende een zweem van branderig ozon te ruiken. Al na korte tijd bleek mijn praktische theorie niet tot in álle details aan te sluiten bij de realiteit.
De TijdRuimteContinuümManagementMatrix, met mij er aan vast, werkte! Hij spoot als de brandweer het luchtledige in. Zonder zwaartekracht was het niet eenvoudig met twee benen op de aarde te blijven, ziet u. De snelheid was adrenalineverhogend. In een soort wervelende achtbaan schoot ik alle kanten op. Bij dergelijke lichtsnelhedelijkheid had ik moeite om me vast te houden! Onder mij op de aardbodem leek de tijd inderdaad vertraagd. De factor 'Tijd' van de theorie klopte wel. Ik legde al tollend, zwaaiend en draaiend enorme afstanden af. De factor 'Ruimte' van de ProductiviTijdstheorie klopte dus ook.
Maar terwijl ik alle kanten op spoot kwam ik al snel tot de conclusie dat de factor 'Productie' niet voor gewenste resultaten zorgde. Ik moest al het mogelijke doen om mijn grip op de TijdRuimteContinuümManagementMatrix niet te verliezen, zodat er weinig productiefs uit mijn handen kwam. Het experiment was niet echt gelukt. Ik moest het beëindigen. Maar hoe stop je een dolgedraaide machine die met de snelheid van het licht als in een soort wilde helix voortraast?
Opeens wist ik het. Gewoon een druk op de knop van mijn stopwatch. De naam zegt het immers al: 'stop'. Met een welhaast buitenaardse inspanning lukte het me mijn stopwatch uit mijn zak te halen en op het knopje te drukken. Direct waren tijd en ruimte weer in aards evenwicht. Ik raakte de voorwaartse snelheid kwijt en kreeg er massa voor terug; hét recept voor een vrije val. Door een vrij gelukkig toeval gebeurde dat precies boven de kasteelvijver. En kwam ik met een plons in het water terecht. Snel bevrijdde ik me van het apparaat. De TijdRuimteContinuümManagementMatrix bleek teveel gewicht te hebben om te blijven drijven en verdween borrelend de diepte in. Ik duik 'm niet meer op. Het zal mijn tijd wel duren.
0 reacties:
Een reactie plaatsen