Baron Dragonder

Bocuse Méchanique

2012-02-09T03:00:00.000-08:00

Uit een stapel oude paperassen op zolder dwarrelde een oude foto. Die bracht heel wat herinneringen terug aan een ver en grijs verleden, waarin mijn snor overigens nog niet grijs was.

Een welgevulde tafel wekt direct mijn eetlust op. Altijd al. Ik kan úren doorbrengen aan de lange tafel in de eetzaal, genietend van pasteitjes en pizza’s, salades en stoofschotels, wildgebraad en warme worstjes, puddinkjes en poffertjes, koekjes en kroketten, taarten en buffetten...

Ooit moest mevrouw Leckerbeck een tijdje op reis. Het vooruitzicht van een lege dinertafel lag me zwaar op de maag. Ik besloot gewoon een robotchef op tafel te toveren. Met alle ingrediënten die ik maar kon vinden roerde, mixte en bakte ik een 5-sterren kookrobot. Ik noemde hem liefdevol 'Bocuse' en zette hem op Michelin banden. Dat leek me wel toepasselijk. En ik moet zeggen: hij kookte de sterren van de hemel.

Bocuse kreeg wel enige last van michelinsterallures. Hij bleek een echte pièce de résistance. Wát ik ook bestelde: ik kreeg steevast iets welluidenders voorgeschoteld. Wilde ik worstjes; Bocuse maakte er 'Saucisson Exquis aux Fines Herbes' van... Bestelde ik een kroket? Bocuse serveerde 'Friandise Croquante à la Viande tendre de Veau du Limousin'. Een slaatje? U raadt het al: 'Salade Kanonnensteijnienne aux Croutons et Filet de Canard légèrement rôti'. Een ouderwetse stamppot boerenkool met worst toverde hij om tot 'Hachis Parmentier aux Choux Verts du Terroir Kanonnensteijn et à la Saucisse Fumée'. Maar goed; ik genoot wel tot in mijn vingertoppen van het creatiefculinaire geweld.

Exquise wijnen, magnifieke terrines, adembenemende desserts... Bocuse toverde, als smaakmakende magiër, de meest exotische, fijnzinnige en verrassende culinaire creaties op tafel. Alles wat hij maakte was een streling voor de zintuigen. Iedere avond bood de dinertafel een smaakpapillaire ontdekkingsreis die zijn weerga niet kende. Ik genoot met volle teugen van zijn creaties en zijn enthousiasme voor smaaksensaties.

Zijn stijlvolle kleding, de etiquette, zijn verfijnde tafelmanieren... Bocuse werd een echte keukendandy. Toen mevrouw Leckerbeck weer terugkeerde in haar domein viel ze als een bakvis voor zijn culinaire charmes. Ze deed alles wat in haar vermogen lag om het hart van Bocuse te winnen. Maar die had alleen oog voor zijn keukengerei, kookboeken en receptuur. Bocuse voelde zich te lekker voor Mevrouw Leckerbeck. De liefde bleef onbeantwoord en dat leverde mevrouw Leckerbeck een bittere nasmaak op. De sfeer was om te snijden als een taart, en die onverkwikkelijkheid liep op zoals de druk in een snelkookpan. Alleen liep het deze keer niet met een sisser af.

Op een goede -of liever gezegd kwade- morgen was Bocuse vertrokken. Zonder ook maar een spoor van kruimels achter te laten. Dat was best verdrietig, moet ik zeggen. Maar ik troostte me met de gedachte dat Bocuse de culinaire wereld in was getrokken. Op zoek naar erkenning en Michelin-sterren in één of ander etablissement... Mevrouw Leckerbeck leek er stoïcijns onder. We spraken er niet meer over, en van Bocuse hoorde ik nooit meer iets.

Tot ik -veel later- in de keuken het fornuis van mevrouw Leckerbeck toevallig eens beter bekeek. Ik herkende direct het rode oog. Bocuse had zijn sterallures moeten bekopen met een lot als stoof... Een 'crime passionnel' onder het dak van Kasteel Kanonnensteijn! Nou ja, Mevrouw Leckerbeck is altijd al één van de meest pittige ingrediënten van Kasteel Kanonnensteijn geweest...

Ambassadeur Kinderhulp

2012-02-01T04:45:00.000-08:00

Vandaag, 1 februari 2012 is een prachtige dag. Met weledeluitstekend nieuws! Vanaf vandaag heb ik de enorme eer officieel ambassadeur te mogen zijn van het Nationaal Fonds Kinderhulp. Dat is natuurlijk geweldig eervol!

Kinderen zijn kwetsbaar. Ze hebben prettige ervaringen en herinneringen nodig die ze hun hele leven kunnen meedragen. Een klein beetje gewoon geluk. Dat kan al in heel kleine dingen zitten. Een nieuwe fiets. Een dagje uit. Sporten. Een leuke ervaring. Een cadeautje. Een beetje avontuur. Dat hoeft gelukkig helemaal geen sprookje te zijn. Want het Nationaal Fonds Kinderhulp helpt om sprookjes uit te laten komen. Avontuur zit in ieder kind. En zo hoort het!

Ik mag ambassadeur zijn voor Nationaal Fonds Kinderhulp. En zo mijn (edel)steentje bijdragen aan een beetje gewoon geluk voor kinderen die het kunnen gebruiken. Daar ben ik uiterstbuitengewoonweledel trots op!

Melchior Baron Dragonder, adellijke avonturenbaron

Nationaal Fonds Kinderhulp
Informatie over Kinderhulp vindt u op http://www.kinderhulp.nl/. Op http://www.kinderhulp.nl/overons/onze_ambassadeurs.php heb ik vanaf nu een eigen plek!

De TijdRuimteContinuümManagementMatrix

2012-01-26T00:57:00.000-08:00

Zoveel te doen. Zo weinig tijd! Kent u dat? Ik ren, vlieg, hobbel, sprint, doe, denk, regel, schrijf, wandel, observeer... Vaak nog allemaal tegelijk. Soms kom ik een beetje in de knoop met het Tijdruimtecontinuüm. Dan ben ik op teveel plaatsen te vaak tegelijkertijd. Of juist te weinig in een te korte tijd. Nou ja, hoe dan ook… Het leek me handig eens te werken aan een oplossing om wat extra ProductiviTijd over te houden.

Ik besloot een TijdRuimteContinuümManagementMatrix uit te gaan vinden. Er ligt wel enige theorie aan ten grondslag, trouwens. Zal ik proberen uit te leggen. En al samenvattend begrijp ik er dan misschien zelf ook iets van. De dimensies ruimte en tijd zijn met elkaar verbonden. Elke gebeurtenis is een punt in de Ruimtetijd. Materie verandert de meetkunde van de ruimtetijd. De zwaartekracht van de aarde zorgt bijvoorbeeld voor een kromming in de Ruimtetijdlijn, eigenlijk... Door de zwaartekracht beleven wij tijd daarom als een vaststaand feit. Nou ja, een voortschrijdend vaststaand feit dan. Maar beweging in de tijd is dus relatief!

De beperking in tijd moet te omzeilen zijn. Ik voorzag de TijdRuimteContinuümManagementMatrix daarom van een graviteitsbegrenzer. Om de zwaartekracht een beetje in te tomen. Welnu, zonder al te zwaar te worden: de graviteitsbegrenzer zorgt dat er een tweedimensionale analogie van de ruimtetijddistortie ontstaat. Een vlakke ruimtetijd zonder beperkende krommingen, zeg maar. Op die tweedimensionale tijdlijn kan ik dan reizen met de lichtsnelheid: 299 792 458 meter per seconde. Het opheffen van de zwaartekracht zou daardoor mijn lichtsnelhedelijke ProductiviTijd aanzienlijk moeten verlengen! Het leek me een waterdichte theorie...

Welnu, aan de slag! Ik bouwde de TijdRuimteContinuümManagementMatrix in rugzakformaat. Dat leek me het handigst. Viel nog best mee. Als de theoretische onderbouwing klopt, gaat de praktische bouwing des te sneller. Het apparaat was in een mum van tijd af! Ik gespte mijzelf aan de glimmende machinerie en eenmaal in de kasteeltuin drukte ik op de startknop. Geen tijd te verliezen. Het zoemde zinderend en ik meende een zweem van branderig ozon te ruiken. Al na korte tijd bleek mijn praktische theorie niet tot in álle details aan te sluiten bij de realiteit.

De TijdRuimteContinuümManagementMatrix, met mij er aan vast, werkte! Hij spoot als de brandweer het luchtledige in. Zonder zwaartekracht was het niet eenvoudig met twee benen op de aarde te blijven, ziet u. De snelheid was adrenalineverhogend. In een soort wervelende achtbaan schoot ik alle kanten op. Bij dergelijke lichtsnelhedelijkheid had ik moeite om me vast te houden! Onder mij op de aardbodem leek de tijd inderdaad vertraagd. De factor 'Tijd' van de theorie klopte wel. Ik legde al tollend, zwaaiend en draaiend enorme afstanden af. De factor 'Ruimte' van de ProductiviTijdstheorie klopte dus ook.

Maar terwijl ik alle kanten op spoot kwam ik al snel tot de conclusie dat de factor 'Productie' niet voor gewenste resultaten zorgde. Ik moest al het mogelijke doen om mijn grip op de TijdRuimteContinuümManagementMatrix niet te verliezen, zodat er weinig productiefs uit mijn handen kwam. Het experiment was niet echt gelukt. Ik moest het beëindigen. Maar hoe stop je een dolgedraaide machine die met de snelheid van het licht als in een soort wilde helix voortraast?

Opeens wist ik het. Gewoon een druk op de knop van mijn stopwatch. De naam zegt het immers al: 'stop'. Met een welhaast buitenaardse inspanning lukte het me mijn stopwatch uit mijn zak te halen en op het knopje te drukken. Direct waren tijd en ruimte weer in aards evenwicht. Ik raakte de voorwaartse snelheid kwijt en kreeg er massa voor terug; hét recept voor een vrije val. Door een vrij gelukkig toeval gebeurde dat precies boven de kasteelvijver. En kwam ik met een plons in het water terecht. Snel bevrijdde ik me van het apparaat. De TijdRuimteContinuümManagementMatrix bleek teveel gewicht te hebben om te blijven drijven en verdween borrelend de diepte in. Ik duik 'm niet meer op. Het zal mijn tijd wel duren.

Psychotelekineticaposimotivator

2012-01-17T01:18:00.000-08:00

Blue monday? Tijd voor een Psychotelekineticaposimotivator!

Maandag 16 januari was 'Blue Monday'. Dat heeft kennelijk te maken met plaatselijke depressies, onweerswolken, driedelige grijzigheid en andere onverkwikkelijkheden. Zelf heb ik er eigenlijk niets van gemerkt. Het zonnetje straalde, het was lekker fris én het was maandag. Eén van de mooiste dagen van de week, vind ik, maar dat terzijde. Toch wil ik eenieder die wat last had van overvliegende somberheid een hart onder de riem steken. En dat ga ik doen ook. Positiviteit zit in ieder van u. Geloof me maar; ik ben oud en wijs genoeg om het te kunnen weten. U kunt die positiviteit even niet in uzelf vinden? Dan geef ik u terplekke en wel per direct een beetje van mij. Ik heb genoeg!

Onlangs knutselde ik namelijk een Psychotelekineticaposimotivator in elkaar. Daarmee kan ik u positieve energie sturen, waarmee u uw eigen vooruitzichten positief kunt beïnvloeden. Het is heel eenvoudig, doet geen pijn en u gaat ook niet kwaken als een eend. Nou ja, al zou dat in sommige gevallen best amusant zijn, maar goed, ik dwaal af. Als u mijn aanwijzingen exact opvolgt, dan stuur ik u terplekke wat van mijn onuitputtelijke bron van positieve energie.

Ik hoop dat het werkt!

Scrollt u nog niet naar beneden. Eerst moet u uw Psychotelekineticaposimotivatorgetal kiezen. Bent u er klaar voor? Ik zet de machine op mijn hoofd... Het zoemt een beetje, maar let u daar maar niet op. Volgt u mijn aanwijzingen. Uiteindelijk krijgt u uw persoonlijke vooruitzichten voor het komende jaar.

1) Kies uw favoriete getal tussen 1 en 8

2) Vermenigvuldig dat getal met 3

3) Tel daar 3 bij op

4) Vermenigvuldig dat getal wéér maal 3 (Gebruikt u gerust een rekenmachine, hoor. Ik wacht wel even...)

5 ) Daar komt een cijfer van twee getallen uit, bijvoorbeeld 42.

6 ) Telt u die twee getallen bij elkaar op: bijvoorbeeld 4 plus 2 = 6

Houdt u het getal dat de uitkomst van uw rekenwerk is stevig in gedachten. Kijkt u mij hieronder gedurende 5 tellen diep in mijn ogen, terwijl de Psychotelekineticaposimotivator zijn positiefenergetische werk doet. Concentreert u zich op uw getal. Doet u dat nu maar.

Ik denk, frons, staar in de lucht, zucht een keer diep, mompel wat, denk nog wat, kijk geheimzinnig en voilà. Een aha-erlebnis! De Psychotelekineticaposimotivator heeft zijn werk al gedaan. Hieronder vindt u de lijst met uw persoonlijke uitkomsten. Uw nummer staat er bij. U heeft er zelf voor gezorgd. Ik ontsla mijzelve bij voorbaat dan ook van alle vormen van verantwoordelijkheid.

Uw persoonlijke uitkomst

1. U vindt niets dan enge monsters op uw weg. Beren, bijvoorbeeld. En dan niet de knuffel-versie.
2. Al uw woorden veranderen in inhoudsloze onzinnigheden. Spreekwoordelijke blogleegte zal uw deel zijn.
3. Een heks klopt bij u aan en verandert uw partner in een pad. Een slijmerige.
4. Elfjes voeren u mee het bos in. Er wordt nooit meer iets van u vernomen.
5. Spoken veranderen uw nachten in griezeligslapeloze slaapwandelingen.
6. Uw zakenimperium gaat met u op de loop in plaats van andersom. Heel vervelend.
7. Pech, haaruitval en andere onprettigheden zullen u dit jaar achtervolgen.
8. U wordt opgenomen in een kliniek, waarschijnlijk van psychiatrische aard.
9. 2012 wordt een absoluut ongekendweledelgeweldig TOPJAAR! Huldeblijk & Hoogachting!
10. Bij uw eerste blik in de spiegel zult u zien dat u bent veranderd in een kobold. Vol wratten.
11. U verliest uw huis en haard in een allesverslindende zandstorm. Gek hè. Maar het gebeurt!
12. Uw favoriete voetbalclub verliest met 13-0 van FC Lutjepikstraweerd. Best pijnlijk, lijkt me.

P.S. Stopt u maar met het kiezen van andere getallen. De Psychotelekineticaposimotivator is toch sterker... Ik wens u een uiterstweledeluitstekende dag!

De Relativitijdgeest

2012-01-09T01:01:00.000-08:00

Soms heb ik behoefte om te neuzen en te ontdekken. Dan zit er maar één ding op: de trappen bestijgen naar de ruimtelijke rommelzolder van Kasteel Kanonnensteijn. Daar ligt een schat aan voorwerpen van over de hele wereld verborgen. Ik verzamelde veel ervan tijdens mijn reizen naar alle uithoeken van de wereld. Andere lagen er al voor mijn geboorte, vermoed ik. Uitpuilende kasten herbergen duizenden duistere schatten. Of juist schitterende, natuurlijk. In donkere hoeken liggen bergen mysterieuze voorwerpen. Oude zeemanskisten geven krakend hun geheimen prijs wanneer ik ze open.

Peinzend dwaalde ik tussen de stoffige spullen. Tot mijn oog in een hoek, bedolven onder het spinrag, een oude pendule ontwaarde. De grote klok kwam me helemaal niet bekend voor. Misschien het eigendom van één van mijn illustere voorvaderen? De ruitjes van de klok waren ondoorzichtelijk geworden door een dikke laag stof. Ik veegde ze schoon en keek op mijn vestzakhorloge. De klok stond niet gelijk meer. Ik verzette de wijzers in de actuele stand en gaf de slinger een slinger. Krakend zette de pendule zich in beweging. Hij werkte nog!

Toen gebeurde er iets vreemds. In een fonkelende wolk van spetterende paarse vonken verscheen een oude man in een wit gewaad. In zijn ene hand hield hij een zandloper, in zijn andere hand had hij een pendel. Hij nieste onbedaarlijk, alsof jaren van stof in zijn neus in één keer naar buiten moesten.
'Verexcuseer...' zei hij snifferig verontschuldigend, 'het is de tijd van het jaar.'
'Wie bent u, als u mij toestaat te informeren?' vroeg ik de doorschijnende geestverschijning.
'Men kent mij als de Tijdgeest,' was het antwoord. 'Ik huis in voorspellingen, herinneringen en vergetelheid.'
'En zit u daar al lang? In die klok, bedoel ik?' vroeg ik belangstellend.

'Ik heb geen idee,' zei de geest, 'er is alleen nu, ziet u. Geen morgen, geen gisteren. Nú. En nu zit ik niet in de klok. Ik heb geen tijd te verspillen. Zij die het slechtst gebruik maken van hun tijd klagen het meest over de kortheid ervan.'
'Gelukkig heb ik geen tijd om me te beklagen. Maar als gisteren en morgen niet bestaan, dan is de tijd toch altijd relatief kort?' merkte ik op.
'Maar dat maakt welbekeken toch niet veel uit?' antwoordde de Relativitijdgeest, 'Lang, kort, vroeg, laat... Allemaal relatief, vanuit uw huidige positie beoordeeld!'
'Ha, een fraaie relativitijdstheorie,' riep ik enthousiast. 'Die zal ik voorleggen aan de wijsrijmende Zonnewijzer in de tuin. Die staat er al van voor de tijd dat er uurwerken waren. Ziet u: vroeger...' begon ik...
'Was alles beter?' viel de Tijdgeest me in de rede. 'Weet u het zeker? Het was zoals het was, en het is zoals het is! Het nu van het nu is het vroeger van straks...' vervolgde de geest, 'dus welbeschouwd is het nu waarschijnlijk tijdelijk beter dan het mogelijk worden zal.'

'Ik veronderstel dat u gelijk heeft,' zei ik nadenkend. 'Maar ik kan niet in de toekomst kijken, ziet u.'
'Waarlijk niet? Heeft u daar dan geen herinneringen aan?' vroeg de Relativitijdgeest verbaasd.
'Mijn herinneringen gaan alleen achteruit, nu ik er over nadenk,' merkte ik op. 'Ik herinner me nooit iets wat nog niet is gebeurd, eigenlijk.'
'Jammer,' zuchtte de Tijdgeest teleurgesteld. 'Dat zou scherpzinnige voorspellingen opleveren. De dag van vandaag ziet men pas goed bij het licht van morgen, ziet u.'
'Persoonlijk waag ik me nooit aan voorspellingen,' wierp ik tegen. 'Want als men verkeerd voorspelt, zal niemand het vergeten, en als men juist voorspelt, zal niemand het zich herinneren. Dat hoorde ik ooit iemand zeggen.'
'Interessant,' zei de Relativitijdgeest. 'Tussen vergeten en herinneren ligt immers alleen tijd besloten.'

De geest keek op de wijzers van de pendule.
'Wel, er is een tijd van komen, en een tijd van gaan. Nu moet ik terug de klok in,' riep hij gehaast. 'De tijd vliegt, en de seconden tikken mij gestadig de eeuwigheid in.'
'Maar u bent er nog maar net...?' bracht ik er tegenin.
'Oh, werkelijk?' vroeg de Tijdgeest peinzend. 'Ik herinner het me niet. Lijkt wel een eeuwigheid. Geen tijd te verliezen!' De Relativitijdgeest verdween zoals hij was gekomen.
'Heremetijd' verzuchtte ik, nauwelijks bekomen van de verbazing. 'Nou ja. Hoogste tijd voor een kopje thee.'

Baron Dragonder's Kleine boek der Grote TwAvonturen

2012-01-02T02:58:00.000-08:00

Wel, de volgende kleurrijke stap is gezet. De vormgeving van Baron Dragonder's Kleine boek der Grote TwAvonturen is gemaakt. Designer Peter Kortleve van Tomatos (Grafisch Bureau voor Concept & Creatie) ontwierp een vormgeving die past bij de verhalen en de luisterrijke illustraties. Ook de omslag en het binnenwerk hebben een avontuurlijk design gekregen. De details worden momenteel uitgewerkt. Ook aan de webstore en de site wordt gewerkt. Het boekje is straks online te bestellen. Het is de bedoeling dat het boekje op 1 maart aanstaande verschijnt. De opbrengst gaat naar het Nationaal Fonds Kinderhulp, en daar ben ik enorm trots op!

Alle welwillende tweeps die een bijdrage zouden kunnen en willen leveren aan de promotie van het boekje nodig ik warmhartelijk uit mij een mail te sturen op barondragonder@gmail.com. Wellicht kunt u een persbericht dat ik aanlever mailen naar lokale media, die u beter kent dan ik...? Of misschien heeft u andere suggesties. Alle ondersteuning is uiteraard geweldig welkom!

Huldeblijk & Hoogachting,
Melchior Baron Dragonder

De Knuffelige Kiwi

2011-12-31T01:39:00.000-08:00

Een gezondzonnig sprookje met een hoog knuffelgehalte. Inspiratie kreeg ik van @WietskeHeatley en haar kiwiknuffels, ingevlogen uit Nieuw-Zeeland.

De Knuffelige Kiwi
Het mag eigenlijk niet, maar soms kan ik de verleiding niet weerstaan snel even in de keuken te gaan snuffelen. Dat is het besloten domein van Mevrouw Leckerbeck. Ik zorg er dan ook voor dat ik alleen heimelijk naar de keuken sluip, wanneer ze er niet is. Bijvoorbeeld wanneer ze kruiden gaat plukken in de kruidentuin, of dagverse ingrediënten koopt op de plaatselijke markt. Eén keer maakte ik de fout om waar ze bij was snel het deksel van een pan op te lichten. 'Niet goed'.

Mevrouw Leckerbeck is een pittige tante. Van pottenkijkers in de keuken houdt ze helemaal niet. En je moet al zeker niet proberen om stiekem één van de deksels van haar pannen op te lichten om de heerlijke geur van de lekkernijen op te snuiven die in de pan staan te pruttelen. Op mijn sokken sloop ik naar het grote fornuis, terwijl mevrouw Leckerbeck met haar rug naar me toe stond. Maar het leek wel alsof ze ogen in haar achterhoofd had en ze had het meteen in de gaten. Dat heb ik geweten. Toen Mevrouw Leckerbeck mij over haar pan gebogen zag staan, werd ze razend. Kokend van woede pakte ze de eerste de beste braadvork die ze kon vinden en rende er zwaaiend mee achter me aan. 'Eruit!' gilde ze als een brullende brandweerman met rollende ogen. Ik ben niet gauw bang te krijgen, maar de aanblik van de krijsende mevrouw Leckerbeck, die briesend met de braadvork achter me aan rende, was me iets teveel van het goede. Ik maakte me snel uit de voeten. Mevrouw Leckerbeck maakt nooit ergens teveel woorden aan vuil. Ze dóet.

Maar goed, ik dwaal af. Ik besloot stiekem een heimelijk kijkje in de keuken te gaan nemen toen ze naar de markt was. Je weet immers maar nooit of je geen overheerlijk stuk chocoladetaart ontmoet, bijvoorbeeld... Ik liep langs pollepels, pannen, weckpotten, pasta's, deegrollers, dienbladen, hakblokken, zuurstokken en alles wat in een kasteelkeuken maar te vinden is.
'Goedelievemorgen!' hoorde ik opeens roepen. Het kwam uit de richting van de fruitschaal. Ik ging direct kijken. Een kleine Kiwi zat breed lachend tussen de appels, peren, bessen en bananen.
'En u ook een uiterstwelevenduitmuntendemorgen gewenst!' riep ik vrolijk terug. 'U bent een guitig stukje fruit! Waar komt u vandaan? Van de markt, of de groenteboer?'
'Geen van beide, Baron,' zei de kiwi enthousiast, 'ik kom uit Nieuw-Zeeland, ziet u. De volle zon aldaar maakte mij tot een fris type boordevol energie en positiviteit!'
'U bent een fruitig voorbeeld van zonnige gedachten, in elk geval,' moest ik toegeven.
'Fruit is erg intelligent en empathisch,' zei de kiwi resoluut. 'En ambitieus, bovendien!'
'Ambitieus? Welke ambities heeft u dan, als u mij toestaat te informeren?' vroeg ik belangstellend.

'Ik wil Knuffelcoach worden. Er is teveel negativiteit in de wereld, naar mijn smaak. Als Knuffelcoach wil ik persoonlijke ontwikkelingstrajecten bieden, waarmee mensen zich frisser, fruitiger en zonniger voelen. Die inhoudelijke bijdrage zal de vrucht van mijn inspanningen zijn!'
'Bent u daar wel rijp genoeg voor?' vroeg ik me hardop af. 'Ik bedoel: u ziet er nogal groen uit, en om anderen te inspireren moet u wel de nodige inhoud hebben, uiteraard!'
'Oh, maar mijn inhoud is zowel diep als vol en vernieuwend,' verduidelijkte de kiwi. 'Gevoed door oude filosofische meesterwerken, maar dan wel overgoten met de nieuwste inzichten in persoonlijke ontwikkeling en een gezonde dosis energieke creativiteit. Dat levert een frisse sensatie op!'
'Maar dan klinkt uw inhoud wel bijzonder smakelijk, moet ik zeggen,' zei ik, terwijl ik een schilmesje zocht.
'Ik heb van huis uit dan ook een verfijnde smaak meegekregen...' zei de kiwi.
Snel schilde ik de kiwi en nam een hap van het groene vruchtvlees. 'U heeft inderdaad smaak', zei ik verheerlijkt kauwend.

Smakelijke Knuffelcoach of niet. Het had gewerkt. Ik werd blij van de Kiwiknuffel. De rest van de dag zong ik blijmoedig een liedje, dat me opeens te binnen schoot.
'Je suis un kiwi qui dit oui,
un kiwi qui dit oui,
un kiwi qui ne dit pas non...'

Twijfelachtige Tijdsbeleving

2011-11-16T03:37:00.000-08:00

Afgelopen zomer pakte butler Handig de Pruttelmobiel in voor een zomers reisje. Cola en ik vertrokken naar Frankrijk. Een paar weken rust, zon en avontuur. Heb ik eigenlijk meestal, maar in het buitenland is het altijd anders, ziet u. We waren uitgenodigd op het tot de verbeelding sprekende chateau van een echte edelman, Chateau Soleil de Bonheur. We reisden dan ook op hoogdravende uitnodiging van de Dauphin van Léoncoeur, Claude Bénédicte Corvée de Chiottes de Mainmatin de Bonheur. Met zo'n naam moet je wel van oude adel zijn, dat spreekt...

Toegegeven, de Dauphin is een beetje een snob. Maar zijn koks bereiden de meest oog- én tongverblindende buffetten bewesten de Wolga. Toch was er een klein aspect dat me van tevoren niet helemaal lekker zat. Zoiets als een net iets te krappe drollenvanger, zeg maar. Bladerend in stoffige boeken las ik over een geheimzinnige, oude bezwering. Een vloek die rust op het Chateau. Die zou ooit zijn uitgesproken door het stamhoofd van een groep reizende nomaden. Wat de vloek inhield werd niet vermeld. Ik hoopte dat de uitnodiging van de Dauphin een oprecht huldeblijk was en geen sigaar uit eigen doos...

De gedachte aan een goed glas wijn maakte de heenreis in de pruttelmobiel alleszins dragelijk. Chateau Soleil de Bonheur bleek een statig kasteel, omgeven door prachtige wijngaarden. Aangekomen op het zonovergoten Chateau kregen we luxueuze kamers. Gouden kranen, satijnen kussens... Ook het uitzicht vanaf het ruime balkon was werkelijk adembenemend. Zonnig, groen en uitnodigend tot weldadige wandelingen. Toch viel mij direct iets merkwaardigs op: alle vogels leken ondersteboven te vliegen... Ik besteedde er verder geen aandacht aan. 's lands wijs, 's lands eer. Maar er was meer. Water stroomde stroomopwaarts. Appels hingen ondersteboven aan de appelboom. Koeien en konijnen liepen achteruit. Zelfs de tijd liep terug, tot ongenoegen van mijn vestzakhorloge. Het diner werd 's morgens geserveerd; het ontbijt 's avonds. Alleen de lunch kreeg zijn rechtmatige plek in de timeline. 'Ça ne dérange pas,' was het commentaar van de Dauphin. 'Allons manger.' En daarin hadden wij elkaar al gauw gevonden.

Toch knaagde er meer dan mijn tanden. De vloek, waarover ik in mijn stoffige boeken had gelezen, leek dus nog altijd op het Chateau te rusten. Ik moest op zoek naar diegene die de vloek had uitgesproken; de oude nomade die door de voorouders van de Dauphin waarschijnlijk onwelvoegelijk was bejegend. Deze nomaden waren waarschijnlijk al lang geleden vertrokken en die zou ik wellicht nooit meer kunnen achterhalen. Onmogelijk om de vloek op te heffen?

Ik reisde dagelijks door de omgeving van Chateau Soleil de Bonheur, op zoek naar aanwijzingen. Maar alles was omgekeerd. Onterecht vertrouwend op omgedraaide richtingaanwijzers, dolgedraaide zonnewijzers en landkaarten in spiegelbeeld kwam ik door puur toeval bij een schilderachtiguitnodigende wijngaard. Tussen de ranken stond een oude woonwagen. Een al even oude, baardige nomade zat er naast. Een koekoeksklok hing voor op de wagen. Ondersteboven.

'Een mooie dag gewenst, goede man,' riep ik. 'Waarom hangt uw klok ondersteboven?'
De nomade keek op. 'Die hangt al zo lang ik mij kan herinneren ondersteboven. Dat deed de Dauphin, ziet u. Of liever gezegd, zijn voorvader.' Zei hij onheilspellend. Mijn interesse was gewekt.
'Hoe kwam dat zo?' vroeg ik belangstellend.
Grimmig begon de oude nomade aan zijn verhaal. 'De Dauphin kwam mijn voorvader sommeren van zijn land te vertrekken. Toen hij dat weigerde, liet de Dauphin hem ondersteboven aan een boomtak hangen. Bij zijn vertrek draaide de Dauphin de klok ook ondersteboven. 'Zo kunt u ieder uur zien wegtikken dat u in uw ongemakkelijke toestand op mijn land doorbrengt!' had de Dauphin geroepen ten afscheid. Mijn voorvader sprak daarop de Bezwering van Twijfelachtige Tijdsbeleving uit.'
'Heremetijd!' riep ik uit. 'Die vloek doet nog steeds eigentijds zijn tijdelijke werk! Misschien is het tijd om de tijd terug te draaien...'

'Dat is onmogelijk, Baron,' zei de nomade koppig. 'Zolang ik hier sta, blijft de vloek van kracht.'
Daar moest ik even over nadenken. 'Maar u bent toch een nomade? Het zwerven zit u toch in het bloed? Waarom staat u hier dan nog steeds?'
De nomade balde zijn vuisten. 'De Dauphin schreef mijn voorvader de wet voor. Dat druiste in tegen zijn verlangen naar vrijheid.'
'U laat u juist bepérken in uw vrijheid, vind ik! U staat al generaties lang op dezelfde plaats... Zo zit de vloek niet alleen de Dauphin, maar ook uzelve in de weg!' antwoordde ik.

De nomade tuurde in de lucht en keek naar de omgekeerde vogels. Toen slaakte hij een diepe zucht.
'Ach, misschien heeft u wel gelijk. Zo had ik het nooit bekeken. Ook ik zit vast, en ik heb het hier eigenlijk wel gezien na al die jaren. Misschien moest ik mijn naam als nomade maar weer eens eer aandoen en wederom de wijde wereld in trekken. Er is een tijd van komen en een tijd van gaan.'
'Ik ben blij dat u het inziet,' zei ik tevreden.

De oude nomade klom op zijn wagen en draaide de klok met enig gepiep en gekraak terug in zijn oude positie. Heel even ging een zindering door de lucht. Ik keek op en zag hoe de vogels weer vlogen zoals vogels horen te vliegen. Toen mijn blik weer afdaalde restte slechts een lege plek tussen de wijnranken. De nomade was verdwenen.

Het was intussen laat in de namiddag. Glimlachend bedacht ik dat er straks voor de tweede keer die dag een buffet zou zijn. Tijd voor een hapje!

'Gare du Nord'; een muzikaal verdwaalverhaal

2011-11-14T00:45:00.000-08:00

Welnu. Een waargebeurd sprookje voor Gare du Nord. Als dank voor een weledelbijzondermuzikaalavontuurlijkaangenameavond. Uiteraard met kleurrijke illustratie van Peter van de Wiel (@peterscartoons). Huldeblijk & Hoogachting!

'Gare du Nord' is een uitmuntendmuzikaalhartverwarmelijkswinginspirerend muziekgezelschap, dat een zonnige kijk op het leven vertaalt naar vrolijke klanken, waarbij je zelfs een driedeliggrijze dag even helemaal vergeet. Dat vind ik altijd enorm wellevend. Ik was vereerd toen op Kasteel Kanonnensteijn een uitnodiging aankwam voor een concert. Gare du Nord presenteerde de nieuwste CD, getiteld 'Lilywhite Soul'. Wát een belevenis!

Aangekomen in het theater was het een drukte van belang. Blije muziekliefhebbers stroomden al in zinderende spanning de zaal in. Voorafgaand aan het concert liep ik echter een beetje mis. Na het ophangen van mijn overjas nam ik de verkeerde afslag om weer uit de vestibule te komen. Ik ging door een deur, een hoek om, door nog een deur... Maar ik kwam niet meer in de menigte terug. Ik was verdwaald!

Dwalend door lange gangen zocht ik de weg terug naar de zaal. Ik zou niet graag achter de muziek aanlopen. Ver weg hoorde ik de eerste kwieke klanken al beginnen. De gedachte het concert te moeten missen maakte me nu toch echt zenuwachtig. Ik opende de ene deur na de andere. Ik nam afslagen, trappen en splitsingen. Toen ik ergens in het hart van het doolhoffelijke theatergebouw opnieuw een deur opende, stond ik opeens oog in oog met een mediterraandynamischdonkerharige dame. Ze zag er al even nerveus uit als ik.

'Bent u soms ook verdwaald?' vroeg ik.
'Ik vrees van wel,' zei de jonkvrouwe vriendelijk en met een heldere stem. 'Eén verkeerde afslag en een afgesloten deur en ik vond mijn vrienden niet meer terug. Ik moet ze vinden! De tijd begint nu toch écht te dringen...' Ze trok een erg ongelukkig gezicht.
'Weet u wat?' zei ik bemoedigend, 'We gaan gewoon met de muziek mee. Onze oren achterna. Dan vinden we uw vrienden vast wel weer terug.'
'Love will find a way,' zei de jonkvrouwe hoopvol.
'Dat is wel te hopen voor u,' antwoordde ik, 'anders mist u het concert en dat zou uiterst zonde zijn!'

Met enige auditieve inspanning volgden we onze oren. Opnieuw gangen, kamers en deuren door. Trappen op en af. De muziek werd luider. We passeerden een rooster in de muur. Daar leek de muziek vanachter vandaan te komen! Het rooster verborg een smalle luchtgang; waarschijnlijk een ventilatiekanaal.
'Hier moeten we door!' riep de jonkvrouwe gedecideerd. Ze klom de donkere schacht in. Ik volgde haar. Op handen en voeten kropen we voort. De muziek werd luider. De buis liep schuin naar beneden. En voordat we in de gaten kregen dat onze weg steeds steiler werd, begonnen we te glijden en te rollen. Alsof we in een achtbaan terecht waren gekomen gleden we in een wilde buiteling steeds harder naar beneden. Opeens realiseerde ik me dat ik mij vanwege de spanning niet eens netjes had voorgesteld. En dat druist in tegen de etiquette; wát de omstandigheden ook zijn...

'Mijn naam is Melchior, Baron Dagonder,' riep ik beleefd, terwijl ik al glijdend probeerde mijn helm af te nemen. 'Hoe heet u eigenlijk, als u mij toestaat te informeren?' voegde ik er buitelend aan toe.
'Dorona Alberti!' riep ze nog, terwijl we het laatste stukje door de buis tuimelden. Warempel, die naam kwam me enigszins bekend voor... Maar voordat het me te binnen wilde schieten eindigde de buis. En buitelden we pardoes het podium op. Midden tussen de Gare-du-Nordelijke muzikanten die het eerste nummer al hadden ingezet.

Nog bedremmeld van het verdwaalverhaal keek ik om me heen naar de kleurrijke schijnwerpers. Een rookkanon blies sfeermist. De zaal stond vol met dansende mensen. De muziek, in gespannen afwachting van de vermiste zangeres, klonk opzwepend instrumentaal. Jonkvrouwe Dorona stond direct op, glimlachte haar betoverende glimlach en wierp met sierlijke gebaren kushandjes het publiek in. Ze was juist op tijd om te beginnen met de vindingrijkvitale vocalen van 'Gucci Girl'. Om mij heen zag ik opluchting op de gezichten van de bandleden. Het publiek juichte en applaudisseerde bij deze dynamische entree!

Overdonderd door de licht- en rookeffecten, de muziek, het uitzinnige publiek, de instrumenten en de muzikanten om mij heen, deed ik snel alsof ik een gitaarstandaard was om niet uit de toon te vallen. En schuifelde voetje voor voetje de coulissen in. Daar ging ik maar op een grote speaker zitten. Jonkvrouwe Dorona keek even opzij en gaf me een bemoedigende knipoog, de schat. Mijn snor krulde er van. De rest van het concert zat ik vorstelijk langs de zijlijn en verdwaalde in de magische muziek van de zangeres en haar briljante bandleden. En na afloop kreeg ik ook nog eens een gesigneerd affiche! Dat hangt nu boven de open haard op Kasteel Kanonnensteijn, uiteraard.

Het vrolijke 'Fantasize the Love', met dat kekke riedeltje, spring ik regelmatig op de Tinkeltegels in de hal van Kanonnensteijn. Met een enorme glimlach op mijn gezicht!

Vrolijk worden? Gare du Nord: http://www.garedunord.eu/home. Peter van de Wiel tekende ze overigens al eens eerder! Kijkt u hier maar eens...

(Kwiek)kikker-vliegtuig-potlood

2011-11-06T07:44:00.000-08:00

Tijdens mijn dagelijkse wandeling rond de slotgracht genoot ik van de bijtendfrisse buitenlucht en de vele, vrolijke kikkers in het water. Ik keek toe hoe ze sprongen, klommen en zwommen. Opeens viel me één kikker in het bijzonder op. Die leek te zitten snotteren aan de waterkant. Hij keek weemoedig naar het glibberiggroene waterballet.

'Wat is er aan de hand, ventje?' informeerde ik toen ik dichterbij was gekomen. Hij zag er een beetje eenzaam en verdrietig uit.
'Ik ben een kwiekkikker...' antwoordde het nogal atypische voorbeeld van amfibische fauna, 'Ik ben scherp, snel, creatief, recht-tussen-de-ogen...'
'Dat is fantastisch!' riep ik blij, 'Maar waarom vloeien de tranen dan zo nat als het water van slotgracht?'
'Ik kan vanalles..." zei de Kwiekkikker bedrukt. 'Ik ben razenddynamisch, vlug ter been, snel van begrip, rapkwakend en enorm gevat. Maar ik kan niet zwemmen. Zodra ik water zie krijg ik last van koudwatervrees, ziet u...'

'Dat is natuurlijk niet best voor een Kwiekkikker,' antwoordde ik. 'Dat snap ik wel. Maar wanneer koudwatervrees u de adem beneemt heeft u wellicht de techniek niet helemaal onder de groene knie. Al zou die bij u instinctief aanwezig moeten zijn. Evolutionair gezien, dan.'
'Dan miste ik in mijn haast om hogerop te komen een sport op de evolutionaire ladder, vermoedelijk...' snotterde de kikker.
'Welnu,' zei ik enthousiast. 'We beginnen op laag water...'
'Gaan we spijkers zoeken, dan?' onderbrak de Kwiekkikker mij met zijn scherpzinnige associatie.
Ik moest om hem glimlachen. 'Nee, waarde Kikvors, u moet starten in het pierenbadje....'
'Maar wij kikkers eten helemaal geen pieren. Dat zou u toch moeten weten!' riep de Kwiekkikker meteen. Hij leek een beetje groen te worden bij de gedachte aan kronkelende pieren. Al viel dat niet direct op. Ik zuchtte. 'Nee, meester Kwiek. Geen pieren. Laag water verwarmt nou eenmaal sneller door de zon. Zo heeft u geen koudwater te vrezen...'

'Scherpe gedachte!' riep de Kwiekkikker. 'Die redenering was mij tot nog toe ontgaan. Dan wil ik het wel proberen!'
Mijn kleine kikvorsvriend sprong op een groot plompenblad. Het ondiepe water leek hem wel te bevallen.
'En nu?' vroeg hij.
'Nu gaat u zwemmen,' moedigde ik hem aan. 'Maak u lang in het water.'
'Maar ik kan niet langer worden dan ik al ben!' zei de kikker gevat.
'U bent een bijzonder portret, meester Kwiek. Ik bedoel: wanneer u zich uitstrekt, zal de wereld zich straks voor ú uitstrekken! Kom aan. Kikker, vliegtuig, potlood...!' zei ik aquadidactisch.
'Maar ik bén een kikker,' antwoordde de Kwiekkikker beschouwend. 'En wat moet ik nou met een vliegtuig en een potlood in het water?'

'Beste Kwiekkikker, dat moet u ook niet letterlijk nemen... Het draait om de beweging! Beweeg uw achterpoten als kikker-vliegtuig-potlood en de principes der vooruitgang zullen u voortstuwen in de vaart der watervolkeren!'
'En dat is wat wij in principe allemaal willen, natuurlijk...' zei de kikker filosofisch. 'Dus beweging helpt mij op eigen kracht vooruit?'
'Dat ziet u goed. Door kwieke beweging komt u ver vooruit. Wáár u ook maar naartoe wilt. Voorbij de horizon en verder!'
'Dan strek ik mij uit en kwiekkikker-vliegtuig-potlood ik de wijde wereld in!' riep het kwieke beestje enthousiast. Hij sprong van het plompenblad pardoes in het diepe en zette zich geestdriftig in beweging. 'Kijk, ik zwem!' lachte hij gorgelend.
'Hop! aan de (school)slag, dan…' riep ik de kleine groene Kwiekkikker bemoedigend na. ‘U kunt het best!’

Baron Dragonder's Kleine Boekje der Grote Avonturen

2011-10-23T03:48:00.000-07:00

Welnu, het wordt hoog tijd voor een update. En dan praat ik natuurlijk over mijn eerste officiële uitgave: Baron Dragonder's Kleine Boekje der Grote Avonturen. Inmiddels heb ik een groot aantal uiterstprachtigkleurrijkglimlachbrengende illustraties mogen ontvangen van verschillende getalenteerde illustratoren. Ik ben er bijzonder blij mee. De collage geeft alvast een beetje een indruk. Ook vereerde Minstreelmeester Lucas Bezembinder (@verhaal140), die tijdens zijn twereldreis te gast was op Kasteel Kanonnensteijn, mij met één van zijn verhalen in 140 tekens. Hoe toepasselijk! Ook de website is in de maak. Straks vindt u verhalen, illustraties, recepten van Kanonnensteijn, toekomstplanprojecten en alles dat ik nog maar kan verzinnen via www.barondragonder.nl. Ik houd u hogelijk op de hoogte, uiteraard!

Illustraties
Edrick Hemme - Francis Liem - Peter van de Wiel - Calliope den Ouden - Lars Doornbos - Jordy te Braak - René Krewinkel - Karen Claassen - Tjeerd Royaarts - Mattt Baaij - Henk Habermann

Tekenen?
Zijn er nog illustratoren die graag een bijdrage willen leveren, dan zijn ze natuurlijk altijd welkom. Reageert u dan via barondragonder@gmail.com. Dat is nu mijn persoonlijke digitale postbusnummer, ziet u.

Soleil Grand Cru. Mis en bouteille au Château Kanonnensteijn!

2011-08-08T23:28:00.000-07:00

Onlangs één zonnestralende dag temidden van een vooralsnog enigszins verregende en driedeliggrijze zomer. Graag zou ik voor later ook nog wat zon overhouden...

Eigenlijk leek het me een uitstekend idee om wat zonnestralen gewoon in een fles te bewaren. Voor een miezerige mopperdag, bijvoorbeeld.

Ik begaf mij naar de schuur om de werkbank en het gereedschap aan het werk te zetten. Er moest toch een manier zijn...?

Een zonnestralencaptivator! Dát was de oplossing. Zo'n apparaat bestond vast nog niet. Zonnestralen vangen, filteren en bottelen.

Met straling van welke aard dan ook moet men wel oppassen. Voorzichtigheid is dus geboden! Zonnebril: Check. Ovenwanten: check. Zonnebrandcrème: check.

Met een zonnig humeur ging ik aan de slag met spiegels, geleiders, katalysatoren, spoelen en reservoirs. De vonken vlogen er vanaf.

Na een dag knutselen was de zonnestralencaptivator het stralende middelpunt van de schuur. Wel had ik wat schroeivlekken...

Van de appelboom moesten helaas wat takken sneuvelen, vanwege schaduwdiffusie en andere straalbelemmerende factoren. Een klein offer voor de wetenschap en wat zonnewarmte, dacht ik maar.

Ik richtte de lens direct op de zon. Op aanraden van @kittyschaap gebruikte ik zonnebrandcrème factor 50 als lokaas.

Al gauw was de interesse van de zon gewekt. Het apparaat werkte als een zonnetje! Hele, zinderende zonnestralen verdwenen in de machine.

Na een intensief proces van filtratie, extrusie, katalytische reforming, destillatie en pyrolyse kon ik eenvoudig een fles vol laten lopen. Hartverwarmend!

Gelukkig zijn er in de glasbak van Kanonnensteijn in overvloed lege wijnflessen te vinden. Waar ze vandaan komen mag Joost weten. Etiket er op: klaar.

Het resultaat: een zonnige kelder vól flessen oogverblindende zonnestralen. Grand Cru. Cépage Positivité. Mis en bouteille au Chateau Kanonnensteijn!

U mag er gerust ééntje komen halen. Dan heeft u voor de rest van het jaar wat stralende zonnewarmte op een grijze dag.

Zet 'm op uw bureau, dat werkt uitstekend!

Kasteel Kanonnensteijn, Dragonderland

2011-07-31T05:22:00.001-07:00

Heremetijd.. Penseelmeester Peter van de Wiel (@peterscartoons - www.peterscartoons.nl) verraste mij geheel onverwacht met een schets van Kasteel Kanonnensteijn... Het lijkt...! Is het ook een beetje hoe ú dacht dat Kanonnensteijn er uit ziet?

Het kasteel waarin Baron Dragonder woonde was een prachtig kasteeltje. Hij was er erg trots op om in Kanonnensteijn te wonen. Het was een héél oud kasteel, dat al van de vader van Baron Dragonder was geweest. En daarvóór van zijn grootvader. En dáárvoor van zijn overgrootvader. En zijn over-overgrootvader. En zijn over-over-óvergrootvader. En, nou ja, zo kon de Baron nog wel een hele tijd doorgaan.

Stel je bij het kasteel van Baron Dragonder vooral geen net, glanzend wit kasteel voor met lange oprijlanen, glimmende banieren en statige trompetters die hoog bezoek aankondigen. Niets daarvan. Kasteel Kanonnensteijn was eigenlijk een beetje een rommelig kasteeltje. Maar wel gezellig. Het hele kasteel hing vol met oude schatten en andere spullen. Het was één grote verzameling van de meest fantastische voorwerpen die je ooit hebt gezien. Het leek nog het meest op een oud museum, waar de muffige, mysterieuze lucht je meteen nieuwsgierig maakte naar verborgen schatten, verre reizen en spannende avonturen.

In de gangen, de zalen, de kamers, aan de muren, in de torens, onder de banken, in de kasten; overal in het kasteel bewaarde de Baron de vele voorwerpen die hij tijdens zijn reizen van over de hele wereld – en daarbuiten - had verzameld. Bovendien gooide hij niet graag iets weg.
“Je weet maar nooit waar het nog eens goed voor is,” zei hij altijd. Er was eigenlijk gewoon teveel om op te noemen. Kisten, potten en doosjes, vazen, vreemd uitziend gereedschap, raadselachtige muziekinstrumenten, mysterieuze sleutels en nog veel meer bijzondere voorwerpen. Je kon vaak niet eens ráden wat ze waren, of waar ze nou eigenlijk voor dienden. Standaards met oude boeken er op; opengeslagen op bladzijden met vreemde, onbekende letters die je niet kon lezen.

Er hingen enge, afschrikwekkende maskers waar je het liefst meteen voor op de loop zou gaan. Er stonden poppen, gehuld in bizarre kleding, met al even bizarre hoofddeksels. Of soms met gemeen uitziende spijkers in hun kop. Sommige stonden gewoon rechtop; andere in rare houdingen alsof ze net iets geheimzinnigs aan het doen waren. Overal hingen allerlei merkwaardige lampen en kandelaars. Er waren meterslange boekenkasten vol met meesterlijke boeken. Mooie oude boeken met een dikke laag stof er op. Aan de muren hingen wandkleden in de meest fantasierijke kleurencombinaties, met afbeeldingen van heldendaden en verre oorden. In kasten en op tafels stonden kistjes, soms met merkwaardige sloten er op, waarvan je nooit wist of het geen schatkistjes waren. Of juist kistjes met enge tekens er op, waar misschien wel monsters uitkwamen als je ze opendeed…

Er hingen aan de muren van de lange gangen in het kasteel veel kleurrijke schilderijen van voorvaderen uit de familie van de Baron en andere personen. Sommige keken vriendelijk, anderen keken streng. Alsof ze wilden zeggen: “Als je niet ophoudt met staren, dan kom ik uit het schilderij en dan grijp ik je!” Ronduit angstaanjagend was dat. Er waren mooie bij en lelijke. Oude en jonge. Militairen in kleurrijk uniform, adellijke personen in statige kledij en dames in exotisch uitziende jurken en gewaden. Sommigen keken je lachend aan en andere juist weer een beetje triest. Bij een aantal wist je eigenlijk niet hoe ze keken. En er waren er zelfs bij die je indringend aan leken te staren als je naar ze keek, en je leken te volgen met hun ogen als je voorbij liep...

Niet alleen Kasteel Kanonnensteijn zelf stond vol met oude, mysterieuze, waardevolle en waardeloze spullen. Ook de schuren puilden uit.
“Wát je tijdens avontuurlijke reizen ook maar nodig kan hebben: in de schuren van Kasteel Kanonnensteijn is het te vinden. Ik ga graag goed voorbereid op reis!” Opgeslagen in kisten, kasten en kabinetten lagen tenten, kwasten, emmers, tuingereedschap, spades, parasols, schroeven en spijkers, vliegers, potten… Je kon het zo gek niet bedenken of het was wel ergens te vinden. Desnoods onder een hele stapel andere spullen. En tussen het gereedschap, het timmerhout en de bergen stenen, grind en zand stonden vreemde constructies van hout of metaal. Ook waren er allerlei soorten machines; grote en kleine. Glimmend van nieuwigheid of juist onder een dikke laag stof of vet. Grote stapels afgedragen werkkleding, vol met verf- en andere vlekken, lagen te wachten op het volgende klusje. Bijvoorbeeld als de deuren moesten worden geschilderd. Of een lekke afvoer moest worden gerepareerd.

Het kamertje waar de Baron graag zat was een heel prettig, gezellig kamertje. Er was een grote open haard, waarin altijd een lekker vuurtje brandde. Dat maakte het kamertje warm en behaaglijk. Bij de haard stond een oude, luie stoel. En naast de stoel stond een tafeltje waar de Baron zijn thee of zijn warme chocolademelk op kon zetten. Er lag een groot ijsberenvel voor de open haard. Hij had de ijsbeer zélf geschoten op de Noordpool. De reusachtige klauwen van de ijsbeer zaten nog aan het witte vel vast. En het mooiste was nog wel de enorme berenkop die er ook nog aan vast zat. Zijn muil was wijd opengesperd, alsof hij zeggen wilde: “Je mag de Baron niet storen, anders vreet ik je op met huid en haar!”
“En héél soms, héél erg soms, hoor je ‘m nog grommen als je goed luistert. Maar dan moet je je oor wel heel dicht zijn grote muil houden, en omdat hij zulke gigantische, gemene tanden heeft, durft niemand dat!” vertelde de Baron dan, fluisterend en geheimzinnig. Om vervolgens in een bulderende Baronnenlach uit te barsten.

Verjaarscadeaus

2011-03-11T03:00:00.001-08:00

Voor mijn verjaardag ontving ik gelukwensen, felicitaties, taart, bloemen, drank... Alles wat een avontuurlijke baron zich op zijn verjaringsdag maar kan wensen! De uiterstbijzonderspeciale reddingskaart hiernaast ontving ik van Jonkvrouwe @copykoppie en haar Viking Petor. Petor redde mij al eens -met een magnifieke sprong van zijn ronkende ros- van het dak van Kasteel Kanonnensteijn toen de zwaartekracht mijn ladder achter mij teveel werd. Het is een geruststellende gedachte deze mee te kunnen nemen op mijn volgende avontuur. Men weet immers maar nooit waar het gevaar loert, en spoken en monsters zijn altijd even verraderlijk en onvoorspelbaar...

Ik vind het een weledelbijzonder toepasselijk cadeau en ik ben er erg mee in mijn nopjes!

Een vurig avontuur...

2011-02-10T06:15:00.001-08:00

Goed! Na een drukke periode van reizen en werken is het weer eens tijd voor een sprookje... Een smeulend verhaaltje voor het draakje dat zo prachtig werd getekend door de talentvolle en weledelcreatieve Penseelvrouwe @francisliem (http://www.studiolimon.com/).

Beloofd is beloofd. Draken zijn een vlammend onderwerp, uiteraard! Al moet men erg oppassen zich niet te branden aan het vurige temperament van deze dieren. Komt 't:

Vol angst en ongeloof staarden de stadsbewoners naar de nachtelijke oranjekleurige hemel. Een indrukwekkende draak vloog over!

Schreeuwend stoven toeschouwers uiteen... Kinderen schoten naar binnen... Ramen en deuren op slot.

Slechts een handjevol dappere durfals trotseerde de kolkende vlammenzee om huid, haar en have te redden.

Elke nacht vloog de draak over het stadje, cirkelend en draaiend, zwevend en zwaaiend...

Een spoor van vuurrode vlammen, zwarte sintels en angstkreten achterlatend. Berichten over de verschroeiende draak bereikten Kanonnensteijn... Te paard!

Ik wilde uiteraard niet als barbecuepakket eindigen, maar besloot toch dat maatregelen op hun geëigende plaats waren.

Aangekomen in het dorp vatte ik op een avond veilig post achter de dorpspomp, in afwachting van de geschubde onverlaat.

Daar kwam-ie... De draak scheerde vlammend door de hoofdstraat. Recht op me af! Mijn moed liet me bijna in de steek.

Onzeker over een aantrekkelijke afloop sprong ik desondanks tevoorschijn. Voor de zekerheid hield ik een emmer bluswater bij de hand...

'Halt, draak!' riep ik heldhaftig en met luidruchtigbulderende bromstem, tegen beter weten in. Maar de draak hielt halt en landde precies voor mijn neus.

ik verwachtte te worden geroosterd als een rozigwollige marshmallow, maar de geanticipeerde verschroeiende vlammenzee bleef uit.

'Gaat u mij niet aansteken als een knetterend sterretje?' vroeg ik, bijgekomen van de eerste gespannen schrik...

'Welnee,' zei de draak. 'Ik ga juist beginnen met een nieuw, ingewikkeld nummer... Eigenlijk stoort u mij bij de uitvoering,

maar het kan nooit kwaad met een fan te converseren, natuurlijk... Wilt u soms een handtekening?'

'Wel-alle-smeulende-sintels! Welzeker niet! Ik moet u onverwijld vermanend toespreken!' riep ik met woorden waar de vlammen vanaf sloegen.

'Hoezo?' vroeg de draak, met de zwierige intonatie van een gelouterd varieté-artiest. 'Bevalt mijn uitvoering u niet?'

'Uitvoering? Uitvoering? Wel-alle... Hoorde u de angstkreten van de bewoners niet?' informeerde ik streng.

'Angstkreten? Ik dacht dat het vrolijk, bewonderend gejuich was...' antwoordde de draak verbaasd.

'Ik zwier, zwaai, duik, klim, maak loopings... en verlicht het dorp met mijn vurige acrobatiek!'

'Verlichten? Zag u de verschroeide huizen, schuren en oogsten dan niet?' riposteerde ik roodaangelopen... 'Hoogst onaangenaam!'

De draak keek teleurgesteld naar de grond. 'Oh, ik dacht dat de bewoners veel van feestelijk vuurwerk hielden!'

'Ze zijn doodsbenauwd voor u! De dorpsbewoners beschouwen uw vurige acrobatiek als niet erg, euh, aanstekelijk!'

De draak dacht een ogenblik na. Toen verschenen er van smeulende voorpret gloeiende lichtjes in zijn ogen.

'Weet u wat? Ik zal in het vervolg gewoon koudvuur gebruiken. Ik heb het in veel verschillende kleuren.

Ik zal mijn acrobatische Vlieg- en Vuurshow vertonen onder het uitstoten van kleurrijk doch onschadelijk vuurwerk!'

'Dat is een weledelhartverwarmendfeestelijke oplossing, moet ik zeggen,' stelde ik tevreden vast.

De draak hield woord. Als een volleerd entertainer voerde hij 's nachts zijn wervelende maar evenwel ongevaarlijke lichtshow op.

De gebluste angst van de dorpsbewoners sloeg om in bewondering. Kinderen keken vanaf de schouders van hun ouders ademloos naar het spektakel.

Bewonderende kreten begeleidden de capriolen waarderend. Het publiek was lááiend. Van enthousiasme, dan.

En toen de rook optrok nam de draak de staande ovatie met een diepe buiging in ontvangst.

Was getekend: Baron Dragonder

2011-02-09T03:34:00.001-08:00

Op de kasteelzolder, in een oude zeemanskist, vond ik nog een paar schetsen. Ook van de creatieve hand van Penseelmeester Edrick. Het zijn dus eigenlijk bijna, euh, babyfoto's...

Schertsende schetsen

2011-02-09T02:47:00.000-08:00

Meester Edrick tekende mijn 'staatsieportret' en mijn nieuwe twavatar, die ik hier onlangs toevoegde aan mijn blog en die ik met trots draag. Achter de schermen wordt uiteraard nog steeds gestudeerd, nagedacht en geschetst. Hoe komt zo'n afbeelding tot stand? Met veel proberen! In het verleden maakte de Penseelmeester een paar schetsen van mijn gewaardeerde protegé, het eskimoweesjongetje Cola (die vaak met me meereist op mijn avonturen), Butler Handig en mijzelve. Het zou jammer zijn als ze verloren gingen, vind ik. En schroomt u niet uw mening te geven!

Twavatar voor Baron Dragonder

2011-02-02T06:38:00.000-08:00

Baron Dragonder heeft mij onlangs gevraagd een nieuwe twavatar voor hem te ontwerpen. Daar ik dit soort dingen graag doe, ben dan ook gelijk in mijn tekenpotlood geklommen om te tekenen. De onderste twee twavatars zijn het resultaat. Nu rest natuurlijk alleen nog maar de vraag welke twavatar nu beter bij de beste man past!

De Queeste van kleine Ridder Olivier

2010-12-26T03:25:00.000-08:00

Een warmwitwelwillendsprookjesachtigsfeervollegoedemorgen, allen!

Wat is een sprookjesachtige Kerst zonder een sprookje? Schuift u aan bij het warme haardvuur...

Ik vertel u een kerstsprookje. Ik draag het op aan mijn grote kleine twittervriend @olivierdepollo. Komt 't.

Na het vallen van de avond reed kleine Ridder Olivier door en door verkleumd op zijn bibberende ros. Hij rilde. Al dagen.

Hij volgde een ster die hem geluk, roem en moed brengen zou, maar zijn queeste was veranderd in het barre najagen van schimmen in de ijzige kou.

Op een witte Kerstdag zakte de moed hem in de schoenen van zijn ijzeren harnas. Het leek vastgevroren aan zijn hart en zijn door kou verlamde ledematen.

Zouden zijn gedachten aan ridderlijke roem en eeuwige avonturen in zijn hoofd bevriezen? Redding verscheen aan de horizon...

In de verte doemde een groot, gastvrij kasteel op. De vriendelijke banieren wapperden en de torens leken verlicht door warme vuren...

Eindelijk! Ridder Olivier vatte nieuwe moed en spoorde zijn paard aan met een laatste krachtinspanning

Maar dichterbij gekomen bleek het kasteel een ijskoude illusie; het vervloog in de bijtende avondmist

Een bittere traan bevroor op Ridder Olivier's koude wang, maar hij reed dapper door

Vóór hem ontvouwde zich even later een dorp, waarvan het vreugdevolle gezang en de weldadige warmte hem lachend leken toe te schijnen

maar eenmaal op steenworp afstand vervloog ook het dorp, zoals de hoop in Ridder Olivier's hart bijna in kilte vervloog

Voorover vastgevroren op de rug van het sjokkende paard vreesde de kleine ridder dat zijn queeste ten einde zou lopen

Doch de volgende vallei onthulde een reddingbrengende, grote stad, met verlichte straten en vrolijke kramen met warme wijn

en ook deze veranderde in koudbevroren, zwarte leegte toen hij naderde...

Ridder Olivier's bevroren tranen tinkelden als kristalheldere edelstenen op de bikkelharde aarde

zodat hij zelfs geen oog meer had voor het kleine vuurtje, dat opdoemde tussen de bomen in de verte...

Ook dat zou misschien gelijk zijn laatste hoop op warmte vervliegen in de kilte van de nacht... maar hij merkte het niet meer

Drie dwergen tilden hem voorzichtig van het paard en legden hem naast hun heldere, warme kampvuur

en langzaam ontdooide de kleine ridder; hij bewoog en droogde zijn gesmolten tranen

de dwergen versterkten hem met warme thee en hij sprak met een bibberend stemmetje

'Ik heb het koud en ben te klein voor een queeste,' stamelde Ridder Olivier dankbaar. 'Maar uw vuur heeft mij gered...'

'Geenszins. Het heeft slechts geholpen. De ware warmte zit in uw hart,' zei één van de dwergen.

'Net als uw moed en uw vastberadenheid,' zei de tweede dwerg, 'U heeft zélf de weg gevonden.'

'U bent klein van stuk, maar groot van geest. Koude en duisternis zullen u nooit in de weg staan...' besloot de derde.

Een felle ster straalde helder op hem neer. En Ridder Olivier lachte. 'Vrolijk Kerstfeest,' zei hij stralend.

Minstreel Meester Lucas op Kasteel Kanonnensteijn

2010-12-16T02:52:00.000-08:00

Het was een stralende dag. In alle opzichten. Kasteel Kanonnensteijn was in verwachtingsvolrazende rep en roer met feestelijke voorbereidingen.

Dat was uiteraard niet zómaar. Een weledelheelbijzondere reiziger zou ons tijdens zijn twereldreis met een gewaardeerd bezoek vereren.

Ik keek er reikhalzend naar uit: Meesterminstreel Lucas Bezembinder zou tijdens zijn ongelooflijk onbedaarlijke omzwervingen mijn nederige doch gerieflijke kasteeltje aandoen!

Uitgerust met ganzenveer en perkament arriveerde Meester Lucas op een avontuurlijke dag op Kanonnensteijn.

Ik verwelkomde hem met saluutschoten, hetgeen hem in eerste instantie onbedaarlijk deed schrikken.

Ik was bijzonder verheugd zulk voornaam bezoek te ontvangen; een welkome afwisseling van de leeghoofdige en pompeuze edelen die anders meestal hun opwachting maken.

Tot diep in de nacht zaten wij bij het haardvuur. Meester Lucas' vermoeide voeten rustten op de kop van het ijsberenvel en we spraken.

De stand van de sterren. De stand van de wereld. De stand van zaken. Als Heren van Stand hadden wij uiteraard véél te bespreken.

Nippend aan onze warme chocolademelk wisselden we de avontuurlijke reisverhalen uit die aan onze wervelende avonturiersgeest ontsproten.

Aan het einde van een lange, verhelderende en welbestede avond wenste ik Meester Lucas goedenacht. Butler Handig wees de minstreel zijn kamer.

Meester Lucas logeerde in de Blauwe Kamer. Die is niet blauw, maar er hangt een schilderij van één van mijn voorvaderen: Baron Gijsbertus Ganzenveder Dragonder.

Gezien de enorme hoeveelheid literaire onzin die Voorvader Gijsbert tijdens zijn leven te schrift stelde heb ik hem er altijd van verdacht zijn inspiratie grotendeels aan de fles te ontlenen.

Uiteraard in tegenstelling tot Meester Lucas en mijzelve schijnt hij dus altijd 'blauw' te zijn geweest; vandaar de 'Blauwe Kamer'.

Nog nadenkend over de vele verhalen kon Meester Lucas de slaap niet vatten. Hij woelde en draaide, onderwijl het onverkwikkelijke gevoel krijgend aangestaard te worden.

Baron Gijsbertus Ganzenveder leek hem vanaf het schilderij olijk aan te staren. De minstreel meende zelfs zo nu en dan een 'hik' te horen...

'U spreekt toch niet tegen mij?'vroeg de minstreel bibberend hardop, schrikkend van zijn eigen stem. 'Zeker wel,' antwoordde het schilderij.

Meester Lucas wreef zijn vermoeide ogen uit en keek nog eens goed. Gijsbertus Ganzenveder sprak tot hem vanaf het canvas. Of was het tóch verbeelding?

'U lijkt moeite te hebben dromenland te betreden. Heeft u teveel gedronken?' informeerde het schilderij.

'Niet in de zin die u waarschijnlijk bedoelt,' antwoordde de Minstreel. 'Wel chocolademelk.'

'Juist... zoet maar waakzaam. Zijn uw gedachten dan bezwaard?' informeerde Gijsbertus, 'of anderszins vertroebeld?'

'Zeker niet! Maar de vele indrukken, details en verhalen zijn dichterlijk, kleurrijk en literair omvangrijk... Ik slaap er niet van, weet u.'

'Het lot van een grote geest,' stelde Gijsbertus hem gerust. 'Ik kan het weten, weet u.'

'Mag ik informeren naar uw bedoeling?' vroeg Meester Lucas met aangeboren nieuwsgierigheid.

Gijsbertus zuchtte diep. 'Ik zit al eeuwen gevangen in de beperkende begrenzing van deze schilderijlijst, zonder uitzicht op bevrijding...

Tijdens mijn leven heb ik mij niet kunnen uiten... Daarmee heb ik het noodlot van de kaderende afkadering over mij afgeroepen.

Op kanonnensteijn heerst nou eenmaal bijzondere magie; beperkende begrenzing in een schilderijlijst zal ook úw lot zijn, Meester Lucas...!'

'Maar een dergelijke begrenzing zou mijn grensoverschrijdende plannen volkomen in de war sturen. Ik kan mij niet laten beperken in mijn bewegingsvrijheid...

Zéker niet nu ik aan een twereldreis bezig ben! Hoe blijft mij dat benauwende lot bespaard?'

'Er is maar één oplossing,' zei Gijsbertus, 'U moet uw verhalen de onbeperkte vrijheid geven. Publiceren in een boek. Daarmee verlicht u uw verlichte geest.'

Meester Lucas dacht 140 tellen na, toen nog eens 80; verzonken in grootse gedachten. 'U heeft gelijk!' zei hij resoluut.

'De wereld heeft mij veel gegeven; ik zal mijn reisverhalen bundelen en terug de wereld insturen. En daar heb ik niet eens een boek voor nodig...'

'Geen boek? Wat dan wel? informeerde Gijsbertus. 'Internet natuurlijk,' riep de minstreel triomfantelijk. 'Op mijn blog!

Dan komt het via het beeldscherm binnen bij iedereen die het wil lezen!'

'Beeldscherm?' informeerde Gijsbertus. 'Dus weledelbeschouwd plaatst u uw verhalen eigenlijk in een schilderij, om uzelve van dat lot te vrijwaren...?'

Meester Lucas lachte. 'Tja. Eigenlijk wel. Een logische oplossing die beeldend is én tot de verbeelding spreekt!'

'Verbeelding zonder fles!' riep Gijsbertus triomfantelijk. Meesterminstreel Lucas hoorde het al niet meer.

Hij sliep, en droomde met rijke twinspiratie. Morgen zou zijn reis hem vanaf Kanonnensteijn over al zijn grenzen verder voeren.

Welkom!

2010-12-08T07:45:00.000-08:00

Welkom allemaal op dit hoogstsupersonischkleurrijkexpressiefexperimentele blog. Hier bent u getuige van mijn visuele ontwikkeling. Binnenkort meer!